Sinestuna naiz, eta Jainkoak niretzako duen ametsa bizi nahi dut. Amets hori aldatzen doa bizi ahala inguruaren (gertukoa eta urrutikoa) beharrak eta norberaren beharrak aldatzen doazen heinean. Aldaketetara moldatzeko orain eta hemen presente -esna eta adi- egon behar gara, eta egoera “normal” batean hori zaila egiten bazait, pandemia egoerak areagotu dizkit, niri behintzat, egote horretarako erronkak.

Aurrera jarraitu aurretik badira kontzeptu batzuk argitu nahi nituzkeenak, aipatzen ditudanean zertaz ari naizen argi gera dadin.

Lehenengo hitza sinestuna da. Zerena, baina? Katolikoa naiz, hala ere, horrek ez nau definitzen. Ez sinestun izateak bezain beste. Ez dut elizaren hierarkian sinesten, bai, ordea, gu guztiok elkartzen eta bat egiten gaituen dibinitate, energia… batean. Sinesten dut komunitatea eta natura naizen aldetik modu koherente batean jokatu behar dudala, izana eta egina bateratuz. Sinesten dut berekoikerian bizitzea ez bizitzea dela.

Bigarrena hitza: Jainkoa. Horrek tradizio zehatz batean jartzen nau, baina izan zatekeen Ala, Buda edo edozein tradizio animista bateko dibinitatea. Hitz bat hitzek harrapa ezin dezaketen zerbait edo norbait izendatzeko. Bizipen espirituala izan liteke, gu guztiok dugun dimentsio bateratzailea edo integratzailea bezala ulertuta. Gure sakontasunetik bizitzera eramaten gaituzte: guregan, denongan dagoen eta beste guztiekin konektatzen eta bat egiten gaituzten barne edo bizi energiarekin konexioan egotera eramaten gaituztena.

Hirugarrena, eta azkena: ametsa. Hitz hori definitzeko fantasiarekin alderatzea gustatzen zait. Fantasia ez da erreala, oinak lurrean ez dituzun seinale. Ametsak, ordea, bete daitezke. Zoriontsu izatera eramaten gaituzte, ez helmuga gisa, amets hori edo horiek bizitzea zoriontsu egiten gaituelako baizik. Ez da sari bat irabazten duzunean sentitzen duzun zoriontasuna; triste eta arazoz gainezka senti zaitezke eta era berean zoriontsu. Ametsen ezaugarrietako bat bada komunitateari irekita bizitzea.

Hasieran aipatu dudan bezala, une oro hemen eta orain egotea ez da erraza, eta azken urte honetan pandemiaren ondorioz izandako itxialdiak haustura ekarri dit, eta askori ere, nik uste, presente egote horretan, eta egon nahi horretan. Hiru dira nire ustez oztopoak:

– Bata, beldurrak: errealak edo ez. Norberak bere beldurrak ditu: heriotzari, bakardadeari, kontrola galtzeari, etab. Beldurrak normalak dira, baina arazo bihurtzen dira beldurretik bizitzen hasten garenean, orduan mugatzen baikaituzte.

– Bigarrena izan daiteke etorkizuna ilundu izana. Halako egoera berri batean, non inork ez dakien zer gertatuko den, zenbat iraungo duen… etorkizuna, esperantza, … zentzugabeak bihurtzen dira. Eguna bizi dugu, bai, baina “marmotaren eguna” balitz bezala: nobedaderik gabea eta horretarako tarterik gabea.

– Azkenik, komunitate izate horrekiko desengainua. Osasuna denon artean bermatu behar den zerbait dela esaten digute, denon artean zaindu behar garela, eta horretarako arauk ematen dizkigute. Era berean, behin eta berriro ikusten duguna jarrera indibidualistak eta berekoiak dira. Horren aurrean etsipen sentimendua agertzea naturala izan daiteke.

Orduan, nola berrartu dezakegu izurritearen aurreko bidea? Alde batetik, gure burua behartu behar dugu horretara: partekatzen bizitzen ari garena, ametsari adi egote horretan lagungarri zitzaizkigun bitartekariak berriro aktibatzen. Bestetik, naturara bueltatzea onuragarria izan daiteke, natura garela gogorarazi. Natura behatu, barne isiltasuna berreskuratu. Isiltasunean aditzen da ametsa.

Argi dagoena da bizitzeak, zentzuz bizitzeak, merezi duela. Memoria egin eta izurrite aurreko garaietara jotzen badut, nire bizi esperientziak baieztatzen dit hori horrela badela, nahiz eta orain ez argi izan. Egunero bizitzaren aldeko hautua egiten jarraitzeko oroitzapenak eta bizipenak presente izan behar ditut, hori baita bizitzari zentzua aurkitzeko bideetako bat.

Deja una respuesta

Tu dirección de correo electrónico no será publicada. Los campos obligatorios están marcados con *